พรุ่งนี้มีสอบ เเว๊กกกก ดันมาเป็นหวัดซะอีก สืบเนื่องมาจากอาทิตย์ที่ผ่านมาตะลอนทัวร์มากมาย ไปโตเกียวเพื่อพรีเซนต์งานตารางอัดเเน่น เเทบไม่ได้เที่ยวเลยงานนี้ พอกลับมาจากโตเกียวก็เข้ามาทำงานต่อ เพราะอาทิตย์หน้าต้องพรีเซนต์งานสองตัว ไม่อยากจะบอกเลยว่ายัีงไม่เสร็จ กรรมมากงานนี้ ส่วนเรื่องสอบพรุ่งนี้ คงต้องมีการพึ่งไสยศาสตร์กันบ้างล่ะ เเถมเพิ่งจะซัดยาเข้าไป อีกซักพักคงจะงีบ
หม่ำเนื้อย่างเอาเเรง ร้านนี้อร่อยดีนะเเต่เค็มมาก ส่วนไปติมนี่ก็หวานเรียกปู่เลยนะ ถ้าเกิดว่าบาลานซ์กันได้จะดีมาก ฮา
กรี๊ดดดดด อยู่ญี่ปุ่นมาสี่ปีเเล้วเหรอเนี่ย เวลาผ่านไปไวมาก (รวมถึงอายุเราด้วย ฮ่า ฮ่า)
ปกติที่ไซโจ้เมื่องที่เราอยู่จะมีงานสำคัญประจำปีคืองานเทศกาลสาเก เพราะว่าน้ำที่เมืองนี้เค้าว่ากันว่าเป็นน้ำพิเศษที่ทำสาเกเเล้วอร่อยเลิศ (เราชิมทุกปีก็ไม่เคยจะจำเเนกความเเตกต่างได้เลย เเละก็ไม่เคยชิมเเล้วรู้สึกว่าจะอร่อยตรงไหน) ปีนี้รับอาสาพาน้องเเละพี่ที่มาใหม่สองคนมาเดินเที่ยว งานก็เหมือนทุก ๆ ปีไม่ค่อยมีความเเตกต่าง เเต่เเหม่มซังก็พาหลงได้ทุกปีซิน่า เพราะว่าเรดาห์การทำงานเรื่องทางของเราเนี่่ยต่ำถึงขั้นปิดตายเลยทีเดียว
งานเริ่มเเต่เช้า เเต่ว่าเรานัดกันเกือบ ๆ เที่ยง เพราะเเต่ละคนค่อนข้างตื่นเช้ากันมาก ฮ่า ฮ่า ปีนี้เรานั่งรสบัสฟรีจากที่ทางมหาลัยจัดให้ ของฟรีเนี่ยไม่ว่าชาติใดในโลกก็ดูจะเหมือน ๆ กันหมด ยิ่งคนญี่ปุ่นเนี่ยก็ไม่เเพ้ใครเหมือนกันนะ เราเคยดูรายการทีวี ฮามาก รายการเกี่ยวกับเอาของฟรีมาวางเเล้วมาดูกันว่าคนญี่ปุ่นจะเอาไหม ผลออกมาว่าคนญี่ปุ่นเอาหมดเเล้วเอาเยอะด้วยนะ มีคุณลุงคนนึงเห็นเค้าเอาหินมาวางเเบบเเจกฟรี คุณลุงก็ตั้งหน้าตั้งตาโกยเลยครับงานนี้ ไม่พอเท่านั้นเเกกลับบ้านไปเอารถเข็นมาใส่ พิธีกรถามว่าจะเอาไปทำไร คุณลุงบอกว่าไม่รู้ รู้เเต่ว่าฟรีขอขนไปก่อน ฮาเเตกเลยครับงานนี้
งานนี้เราไม่เน้นชิมสาเกฟรี เเต่เราเน้นกินตลอดทางเพราะงานนี้เหมือนเป็นศูนย์รวมงานวัด มีซุ้มของกินตลอดทางอารมณ์เหมือนเดินงานวัดเมืองไทยเลยทีเดียว ไคลเเมกซ์ของเราที่ต้องชิมทุกปีคือไอติมสาเก เเต่ปีนี้มีพลาดเพราะเเหม่มซังท้องเเน่นมาตั้งเเต่ต้นทางพอเดินมาถึงร้านถึงขั้นยัดกันไม่ลงเลย ฮ่วย
โรงงานสาเกนี้มีทีเด็ดดึงดูดลูกค้า จะมีคุณลุงปีนตะกายไม้ไผ่ (ไม่ใช่ญาติกะหลินปิง หลิยฮุ่ยเเน่นอน) ไปเติมสาเกเเล้วปล่อยให้ไหลลงมาด้านลง จะมีคนคอยเปิดก๊อกเติมสาเกใส่ภาชนะเป็นไม้ไผ่อยู่ด้านล่างอีกที ส่วนราคาต่อถ้วยเนี่ยเเพงเป็นพิเศษ (เหมือนเดิม)
เเต่ละคนงามอย่างไทย จริง ๆ
หลังจากวันงานสาเกเรานัดเเนะน้อง ๆ ไปกินซูชิร้านร้อยเยนกัน ซูชิละลานตาเหมือนเคย เเต่ที่เข็ดจำคือเราจะไม่กินหอยเเบบนี้อีกเเล้ว เมื่อตอนปีใหม่เราไปงานปีใหม่ของสมาคม มีคนเเนะนำว่าต้องลองชิมนะเพราะว่าจานนี้เเพง พอได้ลองจริง ขมขื่นไปอีกนาน
มีเรื่องตลกที่ไม่รู้ว่าจะขำดีไหมนะ ลูกพลับทีั่เราไปเก็บมาตรงคณะวิศวะ เราก็เอามาเเจกเด็ก ๆ ในห้องเเลบด้วย ทีนี้น้อง ๆ ก็เอาไปปอก อย่ดี ๆ ก็มีน้องคนนึงเดินถือถ้วยกาเเฟมาให้เราพร้อมกับบอกว่า อยากลองกาเเฟพลับป่ะ เราทำหน้างง มองหน้าน้อง พลางคิดในใจว่าคนญี่ปุ่นนี่ก็เเปลกเนอะกินไรเเปลก ๆ พร้อมกับมองไปในถ้วยเห็นลูกพลับที่ปอกเเล้วนอนเเอ้งเเม้งอยู่ก้นถ้วยพร้อมกับมีกาเเฟอยู่เต็มถ้วย
สุดท้ายน้องบอกเราว่า น้องมี่ (คนที่ปอกพลับ) ดันเอาพลับที่ปอกเเล้วไปใส่ไว้ในถ้วยกาเเฟ น้องเก๊ก (น้องคนที่เป็นเจ้าของถ้วยกาเเฟ) ไม่ได้สนใจมองอะไรเลยได้เเต่เติม เติม เติม พอจะดื่มเท่านั้นเเหล่ะ ร้องจ๊าก พลับเต็มถ้วย ฮ่า ฮ่า
ปอลิง ขอให้สถานการณ์น้ำท่วมคลี่คลายโดยเกร็วด้วยเถิด
อากาศช่วงนี้เเปลกประหลาด เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวอบอุ่น เดี๋ยวเย็น ตอนนี้เวลาจะเเต่งตัวออกจากบ้านเเต่ละทีต้องเชคอากาศก่อนเสมอ
ช่วงเข้าใบไม้ร่วงใหม่ ๆ ท้องฟ้าที่นี่เเปลกประหลาดมาก เป็นคลื่น ๆ หน้าตาน่ารักเห็นเเล้วพาลอยากกินสายไหมมาทันใด
ต้นเเปะก๊วยตรงทางเดินไปโรงอาหารตอนนี้เหลืองอร่ามสวยดี น้องคนไทยถามเราว่าไม่ไปเก็บลูกเหรอ เพราะคนญี่ปุ่นเก็บเยอะเเยะ มีเหรอที่เราจะไม่เก็บ ฮ่า ฮ่า อะไรที่กินได้เราเก็บหมด เมื่อาทิตย์ที่ผ่านมาก็เพิ่งเก็บลูกพลับตรงคณะวิศวะ เพื่อนคนไทยถามว่าไม่มีคนมาช่วยเก็บเหรอ เราหัวเราะร่วน คนญี่ปุ่นเค้ามองเราเหมือนตัวประหลาดเลยหล่ะ คงงงว่ายัยบ้านี่เป็นใครมากระโดดเก็บลูกพลับ
พูดถึงเรื่องเก็บของกิน คนเเถวอาฟริกันที่มาเรียนที่ฮิโรชิม่า เก็บเห็ดตามทางไปกินจนเข้าโรงพยาบาล เราฟังเพื่อนเล่าถึงกับเอ๋อเลยว่า กล้าเก็บเห็ดมากินได้ไง ตอนหลังหมอสั่งห้ามกินของเเปลกถ้าไม่ได้ซื้อมาจากยูเมะทาวน์ (ซุปเปอร์มาร์เก็ตใหญ่สุดเเถวมหาลัย)
อาทิตย์ที่ผ่านมาผีเเม่บ้านทำซาลาเปาเข้าสิง เปิดโรงงานทำซาลาเปาขนาดย่อมที่บ้าน เกณฑ์พลพรรคมาช่วยกันห่อซาลาเปา คราวที่เเล้วกว่าจะทำเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน ทำเสร็จเรียบร้อยเเจกได้ทั้งหมู่บ้าน คนทำกะคนกินเบื่อซาลาเปาไปเลย
น้องนุ๊กผู้ช่วยมือหนึ่งเรื่องไอเดียบรรเจิด ตั้งใจทำซาลาเปาน้องเม่นเต็มที่ เเต่ก่อนอบเราต้องพักไว้ให้ขึ้นฟู น้องเม่นเลยกลายออกมาเป็นลูกปลาอ้วน ๆ เเทน
มีเรื่องให้ได้ดีใจเพราะว่าได้โอกาสถอยน้องไอโฟนใหม่เเล้ว ได้มานั่งคุยเล่นกะพี่สิริเกือบประมาณอาทิตย์กว่า ๆ เเล้ว คุยกันรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง คุยกันไปได้ซักพักเริ่มโมโหพี่สิริ ฮ่า ฮ่า คนเราก็หาเรื่องทะเลาะกับโทรศัพท์จนได้ น้องที่เเลบถามว่าเครื่องเก่าเอาไว้ทำอะไร เราเลยพูดติดตลกว่าเอาไว้กดเครื่องคิดเลข เด็ก ๆ หัวเราะชอบใจยิงมุขกลับ งั้นขอเครื่องเก่าได้ป่ะ เเหม่มซังหัวเราะ หึ หึ คิดในใจ เเหม่มซังเคยทำเครื่องเก่าตกโถส้วมด้วย ฮ่า ฮ่า
ปอลิง สถานการณ์น้ำท่วมที่ไทยตอนนี้ทำเอาเราเครียดเลย เฮ้อ
ไม่ได้เขียนบล๊อคมาผ่านมาซักพัก ช่วงนี้เกิดอาการหงุดหงิดนิดหน่อย เพราะลูก ๆ ที่เราเลี้ยงเอาไว้ทำเเลบ พอเเม่ไม่อยู่หน่อยเดียว พากันช๊อคตาย ขนาดว่าเอาใจสารพัดทำทุกสิ่งอย่าง ลูกก็โตช้าเสียจริง ๆ (ลูกที่พูดถึงเนี่ยหมายถึงเชื้อที่เราต้องเอามาทำงานวิจัย) พอลูกไม่โตเราก็ทำไรไม่ได้ นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อมาเป็นอาทิตย์ สุดท้ายสาเหตุที่ลูกตายไม่ได้เป็นเพราะว่าเเม่ไม่อยู่ เเต่เพราะว่าลูกเเพ้เชื้อรา ตู้ปลอดเชื้อมีน้องรามาอาศัยอยู่ ส่งผลให้ลูกเราตกใจตาย เฮ้อ เราเลยพาลจะเป็นลม เพราะว่าถ้าลูกไม่โตเเม่ก็เจ๊งล่ะค่ะงานนี้
เมื่อปลายเดือนที่เเล้วไปสัมมนาที่โตเกียวมา เป็นการไปสัมมนาเเบบฉุกละหุกมาก เราไปโตเกียวมาหลายครั้งมาก เพราะฉนั้นโตเกียวครั้งนี้ก็ไม่รู้จะไปเที่ยวไหน เด็ก ๆ ในเเลบชวนกันไปเที่ยวก่อนล่วงหน้า เเต่เราไปมาหมดเเล้วเลยขอตามไปทีหลัง ประมาณว่าเช้าเดินทาง บ่ายสัมมนา เเต่หารู้ไม่ว่าที่สัมมนาไกลโพด เรานั่งเครื่องไปถึงตอนเช้ากว่าจะเดินทางไปถึงที่สัมมนาก็เกือบเที่ยง น้อง ๆ โทรมาจิกตั้งเเต่เครื่องลง กลัวว่าเราจะสัมมนาไม่ทัน
งานนี้เราได้เจอติวเตอร์ สมัยที่มาอยู่ญี่ปุ่นใหม่ ๆ อาจารย์จะจัดติวเตอร์เอาให้หนึ่งคนเอาไว้ช่วยเหลือเรา ปกติอายุการใช้งานของติวเตอร์จะประมาณหนึ่งปี เเต่เเหม่มซังสามารถยืดอายุการทำงานของติวเตอร์ไปได้สามปีโดยปราศจากค่าตอบเเทน (ปกติติวเตอร์จะได้เงิน) สุดท้ายเรากับติวเตอร์เลยสนิทกัน เพราะว่าเรามีปัญหาตลอด พอได้เจอกันที่งาน เรากระโดดกอดติวเตอร์เลย เพราะไม่ได้เจอกันเกือบปี
งานสัมมนาของเราผ่านไปได้ด้วยดี (มั้ง) ตอนเย็นเราเลยชวนติวเตอร์ไปทานข้าวต่อเเถว ๆ ชินจูกุ ร้านที่เราเลือกเป็นสปาเกตตี้ บรรยากาศโรเเมนติคสุดยอด เเต่อาหารจานกะติ๋วนึง เเถมราคาเเพงอีกต่างหาก
พอกลับถึงที่พัก เหนื่อยมาก โทรหานุ้ยนัดเเนะว่าพรุ่งนี้ไปทำอะไรกันดี เพื่อนตัวดีดันอวยพรก่อนนอนว่า ระวังญาติมาหานะ สรุป เเหม่มซังไม่ได้หลับ กลัว ญาติเเวะมาหากลางดึก เอวัง
ตอนเช้าตื่นมาเป็นเเม่หลินฮุ่ย ตาโหลมากเพราะไม่ได้หลับ โทรหานุ้ยว่าไปเจอกันที่ไหน เราก็นึกว่าจะเจอกันที่ชินจูกุ ตอนนั่งรถไฟนุ้ยดันส่งเเมสเสจมาหาให้ไปเจอฮาราจูกุ ไอ้เราก็มัวเดินเล่นชินจูกุ มาดูมือถืออีกทีวิ่งกระหืดหระหอบไปเจอนุ้ยที่ฮาราจูกุ เเถมเรางงรถไฟได้อีก (จริง ๆ ใกล้กันมาก) ฮ่วย
เรามีเเพลนร้านที่จะเดินเพราะเชคจากเวบเอาไว้เเล้วว่าอยากได้อะไรบ้าง เลยได้ไปเสียทรัพย์ซะส่วนใหญ่ที่ Forever 21 เมื่อหมดตูดเราก็ต้องเข้าวัดขอพรให้มีโชคลาภกันต่อที่ Meiji Jingu
นุ้ยถึงกับเกิดอาการช๊อคว่าเราไม่เคยมาที่วัดนี้เลยเหรอ เออ นั่นดิมาทีไรมาเดินช๊อบตลอด เเล้วเราพลาดวัดนี้ไปได้อย่างไร
ก่อนกลับเเวะหม่ำราเมงจีนกับนุ้ย ปกตินุ้ยไม่กินราเมงเพราะว่าเค็ม เเต่มาเจอราเมงจีนนุ้ยเปลี่ยนใจ กลับมาหม่ำราเมงเหมือนเดิม
ขากลับอาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่นเเวะมารับที่สนามบิน หลงทางกลับได้อีก อาจารย์อยากลองทางใหม่เห็นเเหม่มซังเหนื่อย สรุปพาอ้อมไปออกอีกตำบล ฮ่วย กว่าจะถึงบ้านสลบเหมือด
ย้อนกลับไปวันที่เลี้ยงวันเกิดเล็กน้อย เนื่องจากเพื่อนโยเป็นบุคคลเดียวที่เอากล้องถ่ายรูปไป กว่าจะได้รูปต้องมีการตามกันเล็กน้อย วันนั้นจำได้ว่าหิวโซกันมาก ประมาณว่ากิน…เข้าไปได้ทั้งตัว ฮ่า ฮ่า
วันถัดมามีงานรับปริญญาของที่มหาลัย ที่มหาลัยจะเเบ่งจบออกเป็นสองเทอม คือเดือนกันยากับเดือนมีนา ส่วนมากเด็กเรียนเเบบภาคปกติก็จะจบมีนา ส่วนคนที่จบเดือนกันยาก็จะเป็นเด็ก ป.โท ป.เอก ปีนี้นักเรียนไทยจบออกกันหลายคนเมื่อเทียบกับสัดส่วนที่เรียน (คนไทยที่นี่มีไม่ค่อยเยอะมาก)
งานรับปริญญาก็ไม่มีพิธีอะไรมาก ไม่เหนื่อยด้วย เเละก็ไม่มีชุดครุย
พี่คนไทยโพสบอกให้เเต่งตัวเเบบจัดเต็มมาร่วมถ่ายรูปงานรับปริญญา เเหม่มซังคงจัดเต็มได้เท่านี้ เพราะเป็นวันทำงาน ขืนจัดเต็มมากท่าทางเสื้อผ้าจะเละเพราะว่าต้องทำงานกะสารเคมี เเล้วที่สำคัญเด็ก ๆ ในเเลบคงตะลึง
อีกปีครึ่งถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็ถึงคิดเราเเล้วววววว
เสร็จจากงาน เรากับเพื่อนโยกลับมาทำงานกันนิดหน่อย วันนี้เเดดดีมากเลยถือโอกาสเดินเล่นหน้ามหาลัย เเล้วก็ไปหาอะไรหม่ำกันเหมือนเคย
วันนี้เป็นวันหยุด เข้าสู่ใบไม้ร่วงอย่างเป็นทางการเเล้ว เเต่เราก็ไม่ได้หยุด ต้องมานั่งเบิ่งตาเเก้สไลด์กับเตรียมงานที่จะพรีเซนต์ที่โตเกียวสัปดาห์หน้า
วันเกิดที่ผ่านมาเป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์มาก ๆ เพราะว่าเด็ก ๆ ทำเซอร์ไพรส์ซื้อเค้กวันเกิดมาให้ เเถมมีการ์ดจากน้อง ๆ ปีสี่ พอร้องเพลงเสร็จ เจ้าตัวเเสบของเเลบอวยพรเสียงดังว่า ขอให้เเหม่มซังมีความสุขในวัยสิบหกปีนี้ ฮาาาา
ตอนเย็น ๆ ก็ไปหม่ำข้าวกันที่ร้านอิซากายะ ร้านเหล้าเเถวบ้าน เเต่ก็ไม่ได้ก๊งเหล้ากันเท่าไหร่ เพราะเพื่อน ๆ ที่มาต้องกลับไปทำงานกันต่อ พอกลับมาที่เเลบสองสาว มี่จังเเละโนโซมิก็ทำเซอร์ไพรส์มีของขวัญให้เรา เป็นการ์ตูนโดราเอม่อน เพื่อนโยสบโอกาสได้ทีเเซวเราใหญ่ นั่งอ่านโดเรม่อนในวัยสามสิบเนอะ
ก่อนกลับบ้านในวันเกิดเลยลากโยซีไปร้านเหล้าข้างบ้านต่อ ไปนั่งกรึ่ม ๆ กันสองสามเเก้ว เเล้วก็ไปนอนสลบที่บ้าน
ก่อนออกจากบ้านต้องเชคเรื่องสีว่าถูกโฉลกกะวันนั้นป่าว ยิ่งเป็นวันที่มีพรีเซนต์ต้องดูดี ๆ ว่ามีผู้อุปถัมภ์ไหม ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ฮ่า ฮ่า เรียนวิทยาศาสตร์เเต่ไสยศาสตร์เเบบจัดเต็ม
ขนมจานเด็ดของร้านอิซากายะเเถวบ้าน อร่อยติดอันดับ (จัดโพลเองของร้าน) เเต่ก็อร่อยโฮกจริง ๆ นะ
พออีกวันเราก็มีเลี้ยงอีกรอบกับกลุ่มซานฟาน ชื่ออพาร์ตเมนท์ที่เราอยู่ เลือกทานสปาเกตตี้เเถวบ้านเหมือนเดิม
มีเซอร์ไพรส์จากน้องนุ๊กเป็นกรอบรูปที่น้องนุ๊กตั้งใจทำมาให้ เกือบน้ำตาไหล ฮ่า ฮ่า
ขนมเเบบจัดเต็มเหมือนเคย
ปอลิง เป็นปีเกิดที่สนุกเเละมีความสุขเหมือนเคย
วันนี้ตื่นเช้ามาอย่างเร่งรีบเพราะว่าเรามีซ้อมพรีเซนต์งานที่ต้องไปพรีเซนต์ที่โตเกียวอาทิตย์หน้า ตื่นมาโดยที่ลืมไปเลยว่าเป็นวันเกิดเราเพราะว่าเรามีเรื่องอื่นที่สำคัญที่ต้องทำ เราเป็นอย่างนี้ประจำเรื่องบางเรื่องที่ควรจะจำดันลืมซะอย่างนั้น
คืนก่อนวันเกิดตอนประมาณตีสอง เพื่อนเก่าเเก่สมัยประถมเเละอดีตเเฟนที่คบนานที่สุด เเมสเสจมาอวยพรวันเกิดเรา ตีสองของที่ไทยก็คือเที่ยงคืนของที่ญี่ปุ่น เราคว้าโทรศัพท์มาดูอย่างงัวเงีย พอเห็นว่าเป็นเค้าก็ยิ้มเเต่แอบหงุดหงิด ทำไมไม่ส่งมาตอนเช้า (ฟะ) เพราะเเมสเสจเค้าทำให้เรานอนไม่หลับยันเกือบเช้า พอได้ที่หลับเราก็ถูกเพื่อนโยโทรมาปลุกเเต่เช้าเพราะกลัวว่าจะตื่นไม่ทัน
เสร็จสิ้นภารกิจซ้อมพรีเซนต์งาน เราก็มานั่งเชคเมล์กับเฟสบุ๊คเล็กน้อย ส่วนมากเพื่อน ๆ ก็จะอวยพรขอให้เราเรียนจบเร็ว ๆ หรือไม่ก็ขอให้เราได้ลงจากคานซะที
ก่อนที่เราจะอายุสามสิบ เราก็เคยคิดอยากเเต่งงาน เพราะว่าช่วงนั้นมีเเฟน เเต่พอได้เข้าเลขสามตอนนี้ เรากลับมองว่าเรื่องนี้ยังไม่ใช่เรื่องสำคัญของเราซักเท่าไหร่ เพราะเรื่องที่เป็นเรื่องหลักของเราตอนนี้ก็คือเรื่องเรียน ตอนสมัยที่มีเเฟน ก็มีความสุขดีเเต่เรากลับรู้สึกว่าทุกข์มากกว่า เพราะว่าเหตุที่ไกลกัน สุดท้ายเราสองคนก็ต้องจบ พอจบจากเหตุการณ์ครั้งนั้นเราก็ไม่เคยคิดที่จะมีเเฟนจนกว่าเราจะเรียนจบ หลาย ๆ คนดูเป็นห่วงเหตุเพราะว่าอายุเรามากขึ้น เเต่เรากลับไม่คิดอย่างนั้น เราไม่เคยคิดว่าอายุจะเป็นเหตุผลหลัก ๆ ที่ทำให้คนเราต้องเเต่งงานมีครอบครัว
ปอลิง หลายวันมานี้ฝนตกหนักมาก ๆ เพราะว่ามีพายุเข้า ตอนนี้เข้าฤดูใบไม้ร่วงเเล้ว
ฟันคุดเริ่มเกิดอาการงอเเง (อีกเเล้ว) ก่อนไปหาหมอเราเลยจัดเต็มไปก่อน เตรียมซ้อมประโยคก่อนไป กลัวว่าจะรักษาผิดซี่ โชคดีที่่เพื่อนโยไปเป็นเพื่อนเลยค่อยสบายใจหน่อย เพราะถ้าเกิดต้องถอนขึ้นมา อย่างน้อยมีคนนั่งเป็นเพื่อนก็ยังดีกว่าอยู่คนเดียว
ก่อนที่จะมาเรียนต่อที่นี่ก็มีผู้เเนะนำให้เราจัดการถอนซะ เเต่จากประสบการณ์ที่เคยถอนมาเเล้ว เราไม่ชอบถอนฟันเลย ยิ่งโดยเฉพาะฟันคุด ตอนถอนไม่ค่อยเท่าไหร่เเต่เราไม่ชอบตอนฉีดยาชา เจ็บกว่าตอนถอนเยอะ เราเคยปวดก่อนหน้านี้ครั้งนึงตอนมาอยู่ที่นี่ ตอนนั้นปวดเเบบทรมานมากเเต่โชคดีที่มีพี่คนไทยเรียนทันตเเพทย์อยู่ที่นี่ด้วย ก็เลยรักษากันเเบบเอาให้หายปวดไปก่อน พอปวดครั้งนี้อีกรอบพี่เค้าเรียนจบเเล้ว เราเลยต้องจำใจไปหาหมอ
โชคดีที่ครั้งนี้หมอบอกว่าเป็นเเค่เหงือกอักเสบ ยังไม่ต้องถอนฟัน ได้ยาเเก้อักเสบกับยากลั้วปากมา เเต่เราตั้งใจเอาไว้เเล้วหล่ะว่าหายกลัวเมื่อไหร่ เราจะจัดการถอนออกทันที
ก่อนไปหาหมอเราเลยจัด (การกิน) เต็มซะเลย
เรื่องบังเอิญ
ยามเย็นหลังจากเลี้ยงบะหมี่ไก่เด็ก ๆ ในเเลบ เเหม่มซังเเละเพื่อนโยเดินมุ่งหน้าไปทำบัตรสมาชิกร้านดีวีดีเเถวบ้าน
เเหม่มซัง มาทำบัตรสมาชิกค่า
น้องพนักงาน ขอบัตรนักศึกษาค่า เเล้วกรอกรายละเอียดในเอกสารการสมัครด้วยนะค้า
เเหม่มซังขะมักเขม้นกรอกเอกสาร พลางถา่มเพื่อนโยเป็นระยะว่า คันจิตัวนี้เขียนไงนิ
น้องพนักงาน เอ่อ นักศึกษาต่างชาติเนี่ยต้องกรอกชื่อเพื่อน กะเบอร์โทรเพืิ่้่อนญี่ปุ่นด้วยนะคะ
เเหม่มซัง อึ้งไปสามวิ หันไปถามโยซีว่าทำไมต้องเขียนง่ะ
เพื่อนโย อึ้งไปสามวิ ตอบกลับมาว่าเขียน ๆ ไปเหอะ
ณ ขณะนั้นนึกได้เพียงเเค่ชื่อของโนโซมิ น้องในเเลบที่เราเพิ่งเลี้ยงบะหมี่ไก่ เอาน่า (คิดในใจ) ไหน ๆ ก็เลี้ยงบะหมี่ไปเเล้ว ตอบเเทนพี่ด้วยชื่อกับเบอร์โทรหน่อยนะ
เขียนเสร็จยื่นใบสมัครให้น้องพนักงาน น้องเหลือบมองชื่อเเล้วก็มีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย
โยซีกระซิบข้างหลังว่า เเล้วถ้าเกิดเขียนชื่อใครไม่รู้ จะเป็นไง
เเหม่มซัง เค้าคงโทรมาจิกเราอีกทีง่ะ (คิดเอาเอง)
วันนั้นได้ดูหนังฟรีไปเรื่องนึง เพราะเป็นโปรโมชั่น สมัครสมาชิกใหม่ได้ดูหนัง (เก่า) ฟรีหนึ่งเรื่อง
วันต่อมา
โนโซมิ เมื่อวานไปสมัครสมาชิกดีวีดีมาเหรอ
เเหม่มซังชะงักเล็กน้อย เอ๊ะ หรือว่าน้องจะเป็นสปายมาเเอบสะกดรอยตามเรา ใช่เเล้ว มีไรเหรอ
โนโซมิ คนที่รับสมัครอ่ะเป็นเพื่อนเค้าเอง
เเหม่มซัง กรรมล่ะ
โนโซมิ เเหม่มซังก็อย่าลืมคืนดีวีดีล่ะ ไม่งั้นเค้าซวยเเน่
เเหม่มซัง ยิ้ม (คิดเเผนร้ายในใจ หุ หุ)
โนโซมิ เพื่อนบอกว่าเนี่ยเมื่อวานมีเด็กต่างชาติมาทำบัตร ลษณ บลา ๆๆๆๆๆ เค้าเลยคิดว่าว่า อ่อ เเหม่มซังเเน่ ๆ เลย เเถมเพื่อนชมว่าพูดญี่ปุ่นได้ด้วย
เเหม่มซัง คิดในใจ ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย เเค่กรอกเอกสารอย่างเดียว ถ้าได้พูดมีหวังวงเเตก คิดว่าภาษาต่างดาวเเน่นอน
อะไรมันจะบังเอิญขนาดน้านนนนนนน เง้อออออออ
เค้กสามชิ้นพันเยน
โปรโมชั่นเค้กสามชิ้นพันเยน เดือนละหนึ่งครั้งจากโรงเเรมฮากุวะเเถวมหาลัย
สวรรค์มีจริงก็วันที่เค้กสามชิ้นพันเยนนี่ล่ะ
ทานหมดเเล้วน้ำตาลในเลือดถึงขั้นกระฉูดกันเลยทีเดียว
ปอลิง พรุ่งนี้จะไปหาหมอฟัน ปวดฟันคุดมาก เเละ กลัวตอนผ่า (มาก)
วันนี้ตื่นมาเเบบตาโหลมาก เพราะเที่ยวติดต่อกันมาห้าวันเเบบเดินไม่มีหยุด
วันนี้เเพลนของเราก็ไม่มีไรมาก ตามใจเเก๊สเหมือนเคย เราเลยมุ่งหน้าไปวัดทองกัน เเก๊วปล่อยให้เรากับนุ้ยเข้าไปกันสองคน เพราะว่าเเก๊สเข้าจนเบื่อเเล้ว เรากับนุ้ยเลยเดินกันจนเกือบเที่ยง โชคดีที่วันนี้รูปคู่ของเราออกมาสวยงามไม่เบี้ยวเหมือนวันก่อน ๆ มีพี่ยุ่นใจดีเห็นความลำบากในการพยายามถ่ายรูปตัวเองกับวัดทอง เลยอาสาถ่ายให้
เเดดวันนี้เเรงเหมือนเคย วัดทองอร่ามมาก
………………………………..
วันนี้มื้อกลางวันรีเควสขอเป็นซูชิเเบบถูก ๆ เเก๊สเลยจัดให้ พอได้ร้าน เเก๊สไม่สนใจสิ่งอันใดทั้งสิ้นทานอย่างเดียว ผลออกมาปริมาณจานเท่าที่เห็น (เเก๊สบอกว่ากำลังไดเอท ขนาดไดเอทนะนั่น)
อิ่มท้องกันเเล้วเราก็เดินมุ่งหน้าไปวัดอื่น ๆ กันต่อ ขออภัยด้วยสมองปลาทองของเรา จำชื่อไม่ได้ ฮ่า ฮ่า
วัดญี่ปุ่นส่วนมากก็จะจัดสวนญี่ปุ่นสวย ๆ วัดนี้ก็เหมือนกัน เราสามคนตกลงกันว่าไหน ๆ ก็เดินมาเเล้วไปดูสวนซะหน่อย บัตรเข้าราคาประมาณสามร้อยเยน พอเข้ามาด้านใน นุ้ยบ่นอุบว่า สามร้อยเยนเพื่อสวนนี้นะเหรอ เ เราได้เเต่หัวเรา หึ หึ ปลอบนุ้ยว่า เอาน่าที่เราเคยไปยิ่งกว่านี้อีก ถือซะว่าช่วยจ่ายเงินค่าเข้าบำรุงต้นไม้ละกันเนอะ
…………………………………………..
เรามุ่งหน้ากันเพื่อไปวัดเงินต่อ เเต่โชคไม่อำนวยปิดซะก่อน เลยเปลี่ยนเเผนหาอะไรรองท้องเเถวถนนนักปราญชน์ วันนี้ร้านค้าปิดเกือบหมดเพราะว่าเป็นเทศกาลโอบ้ง เลยมานั่งหม่ำนำเเข็งไสที่ร้านเเสนเเพง ถ้วยละตั้งเจ็ดร้อยเยน
วันนี้ตอนมืดมีการจุดไฟบนภูเขา โชคดีที่มองจาำกดาดฟ้าบ้านเเก๊สได้ สบายเลย
ตอนดึก ๆ เราเเละนุ้ยเตรียมตัวกลับ ค่อนข้างฉุกละหุกเพราะว่ารถติด สุดท้ายเราเลยเปลี่ยนใจขึ้นเเท๊กซี่ไปสถานีเกียวโต ทันรถกันพอดี เป็นครั้งเเรกในชีวิตที่หลับบนรถได้ยาวจนถึงฮิโรชิม่า เหตุเพราะว่าเหนื่อยโฮก ๆ
ปอลิง ชอบเมืองเกียวโตเหมือนเดิม
